“Өмір бір орында тұрмайды”:). Екі ай бұрын үйге қайтуды армандап, туған ауылдың ауасын сағынып жүретін едім, енді АҚШ-тағы өмір көрген түстей көрінеді қазір:)). Ол кезде өмір бойы бірге жүрген жолдастар, туыстар алыста, іштегі ойларымды бөлісерге мүмкіндік аз (е-мейл мен телефон ауызша әңгімеге жетпейді ғой;)). Сондай кездерде солай.де-ні ашып жіберіп, рақаттанып оқып, әңгімеге араласып, елдегі жаңалықтарды ресми емес көздерден естіп отыратынмын. Одан соң қазақша блогтармен таныстым, олар да бір бөлек керемет әлем ғой. Осы блогты бастауға да түрткі болған өз ойыммен бөлісуге деген қажеттілік еді. Қандай керемет, өмірде мүлдем танымайтын адамдармен пікір алмасқан, оқырмандар қызықты (деп сенейін) ақпарат алып, мен іштегі ойларымды босатып, дегендей, екі жақ та риза:).
Қазір, елге келіп, мауқым басылып жатыр. Америкаға кетерде ұйымдастырушылар “кері мәдени шок” туралы айтып өткен. Жай мәдени шоктан екі есе қиын болады деген. Екі есе қиын ба, айта алмаймын, бірақ белгілі бір деңгейде қайтадан үйренуге тура келді. Астанаға келген күннің ертеңіне маршруткаға міндім. Аялдамамнан түскенде басым айналып, жүрегім соғысы жиілеп шықты. Автобустың тар көшемен маневр жасап жүйткігенін көргенде, жүргізушіні Формула-1 сайысына қатыстыру керек екен деген ой келді. Қазір үйреніп кеттім. Бүгін Астана мейрамы тойлануы болғасын ба екен, автобусым ерекше жай жүрді. Бұлай жүрсе, ел барар жеріне кешігетін шығар. Жүйтки бер, тұлпарым!:) Тағы бір байқалған нәрсе – Астананың ауасы шаңды. Өте шаңды. Шамасы, салынып жатқан құрылыстан болар.
Астана мейрамы демекші, сөз арасында айта кетейін, қаламыз әдеміболып келе жатыр. Бірақ жөндеу жұмыстары әлі жүріп жатыр. Ал қала тойлауды бастап кетті. Мен кеткеннен бері бірталай ғимараттар, жаңа орындар ашылған. Қала тойы жақсы өтсін деп тілейн.
Қайтадан негізгі әңгімеме көшейін. Бір жылды өзге оқу орнында өткізгендіктен, өз университетімде көп шаруалар бітіру керек болды. Қынжылтқаны – еххх, неткен бюрократия! Сол жұмыстарымды бітірмекші болған екі аптада он ай бойы АҚШ-тың тамағынан жинаған килограммдарымды тастап үлгердім:). Шүкір, жұмыстар соңында таң қаларлықтай тез шешіліп кетті!
Айтып айтпай не керек, осылайша қазір қайтадан “тәрелкеме түсіп” жатқандаймын:). Сөз басында айтпақ болғаным, басында блогым ойларыммен бөлісетін жалғыз жер болса, қазір достарым мен туыстарыммен қайта қауышып, бүкіл таң қалған, таңданған, тамсанған нәрселерді live режимінде бөлісіп жүрмін. Сөйтіп жүріп, блогыма қарауға мүмкіндік (мүмкін – қажеттілік?) азайды. Сол үшін кешірім өтінем:). Енді бұйырса, блогта өзгерістер орын алады. Ол қандай өзгерістер? Блогтың автор үшін атқарар ролі. Енді Қарақыздың күнделігі мен үшін шер тарқатар орыннан гөрі, сізбен, кәдімгі оқырман ретінде қарым қатынас құралы болады:).
Осымен аяқтайын. Көптен жазбадым, оған қоса, орын ауыстыру салдарынан шашыраңқы шыққан постым үшін кешірім өтінем.
Қ.Қ. (қырқып қой):)) блог каникулға кетіп барады. Ауылға, ауылға, ауылға!:)) интернет байланысы қатаң түрде электронды поштаға ғана жеткілікті болады деген болжам жоқ емес. Сондықтан, сізбен алтын күзде, бұйырса, кездесерміз! Сіздерге жақсы демалыс тілеймін!
